Sunday, March 01, 2009

ഈറനാകുന്ന നമ്മള്‍

നിലാവിലെങ്ങോ നിന്‍
നിറമിഴിതുമ്പുപോലെ,
ഈറന്‍ മുടിത്തുമ്പിലെ
ഇറ്റുവീഴും ജലകണം പോലെ...
നിന്നെയോര്‍ത്തീ ജാലകത്തിനപ്പുറം
തനിച്ചേയിരിക്കുമ്പോള്‍
എന്നോ പിരിഞ്ഞൊരു ‘തണുസന്ധ്യ‘തന്‍
പൊന്നിന്‍ കണങ്ങള്‍
വന്നുമ്മവച്ചെങ്ങോ അകലവേ
ഇനിയുമൊരുവേളനാം ഒന്നിച്ചു കാണുന്ന
ശുഭമുഹൂര്‍ത്തത്തിന്റെ മഴത്തുള്ളികള്‍
മാനത്തു കണ്‍ചിമ്മവേ,
അറിഞ്ഞീലയോ നീയും
അടച്ചിട്ട വാതിലുകള്‍ക്കപ്പുറം
എന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ
ഏറെ മരവിച്ച മയില്‍‌പീലികള്‍.
നമുക്കിടയിലോ, ഒരു കടല്‍ ചിരിക്കുന്നു.
നിലച്ച ഹൃദയത്തോടെ
നമ്മളാ തിരതൊടുന്നു.
പങ്കിടുന്നു മിടിപ്പുകള്‍... നിശ്വാസങ്ങള്‍...
എന്നോ ചേര്‍ത്തണച്ചു
സജലമാം സ്നേഹമൂറും സ്വപ്നങ്ങള്‍.

(തണുസന്ധ്യ - ഭാഷയോടുള്ള അനാദരവായിക്കാണരുതെന്ന് അപേക്ഷ)